INSPIRATIE

Je kent het vast wel: eindelijk vakantie, je komt tot rust… en dan bam, je wordt ziek. Hoe vervelend ook, het is eigenlijk heel logisch.In de weken vóór je vakantie werk je vaak extra hard. Je moet nog van alles afronden (met name van jezelf), je neemt extra verantwoordelijkheden op je en je probeert “nog even” alles goed te regelen. En dan begint je vakantie, de druk valt weg. Je stresshormonen dalen en de opgebouwde vermoeidheid komt naar boven. Je wordt verkouden, krijgt hoofdpijn of zelfs griep. Je krijgt de vrijetijdsziekte.

OP MIJN WERK ALS COACH WANT,… ik ben een coach die...

Leiderschap betekent soms richting geven wanneer er nog geen duidelijk antwoord is. Steeds vaker merk ik het op in MT-sessies, dat leidinggevenden het lastig vinden om beslissingen te moeten nemen met maar 60% van de informatie.Het is de realiteit van leiderschap in complexe omgevingen en tegenwoordig steeds vaker de kern van de rol van een leidinggevende, 60% informatie tegenover 100% zekerheid uitstralen richting je team.Want organisaties bewegen sneller dan ooit, rollen veranderen, verwachtingen verschuiven en informatie is nooit volledig. En toch wordt van leidinggevenden verwacht dat ze richting geven, keuzes maken en stabiliteit bieden.

Ik ben niet perfect, ik ben mezelf. Tegenwoordig moet je dapper zijn om niet perfect te zijn.We leven in een tijd waarin ‘perfect’ bijna de standaard lijkt. Maar eerlijk? Wie is er perfect? Hou op met proberen perfect te zijn. Waarom, om van andere een goedkeuring te krijgen? Ik ben liever origineel, puur. En jij?

De rijke fabriekseigenaar uit het noorden zag tot zijn afschuw een visser uit het zuiden lui naast zijn boot liggen en een pijp roken. “Waarom ben je niet aan het vissen?” vroeg de fabriekseigenaar. “Omdat ik genoeg vis heb gevangen voor vandaag, ” zei de visser. “Waarom vang je er niet nog een paar?” “Wat zou ik ermee moeten?” “Je zou geld kunnen verdienen,” luidde het antwoord van de fabriekseigenaar. “Daarmee zou je een motor op je boot kunnen laten monteren om verder de zee op te gaan en meer vis te vangen.”"Dan zou je genoeg verdienen om nylon netten te kopen. Die zouden je meer vis en meer geld opleveren. Al gauw zou je genoeg geld hebben om twee boten te bezitten... misschien wel een hele vloot. Dan zou je een rijk man zijn, net als ik.” “Wat zou ik dan doen?” zei de visser. “Dan zou je werkelijk van het leven kunnen genieten.” "En wat denk je dat ik nu aan het doen ben?"Goed weekend, groet Sandy

Observeren is voor mij geen oordeel maar een vorm van aandacht. Het is kijken naar gedrag zoals het zich ontvouwt, naar de keuzes die iemand maakt, naar de manier waarop iemand communiceert, reageert, luistert, schakelt èn wat er niet wordt gezegd.In een observatie tijdens je werk, wordt zichtbaar wat je zelf vaak niet opmerkt: je manier van contact maken. Het is een eerlijke spiegel die precies laat zien waar je kracht zit én waar je jezelf soms onbewust in de weg zit.

Op vrijdag werk ik samen met mijn zoon Mees. Sinds kort loopt hij een dag per week stage binnen mijn coachingspraktijk. Als student van het Koning Willem I College in ’s‑Hertogenbosch, opleiding Handel en Commercie, krijgt hij zo een realistisch kijkje achter de schermen van het ondernemerschap.

Coaching in Tilburg in de LocHal, wie wil dat nu niet! Vandaag had ik een coachsessie met een directeur van een vooruitstrevend sport medisch centrum. Een professional die dagelijks werkt met beweging en ook zelf graag in beweging is doordat hij ruimte maakt om te reflecteren, te groeien en om zich in zijn leiderschap te verdiepen, dat vind ik krachtig. Ook de locatie is krachtig. Het fascineert me hoe deze industriële kathedraal is getransformeerd tot een huis waar kennis, creativiteit en ontwikkeling samenkomen. Daarom, de LocHal als metafoor voor coaching. Want bij coaching geldt hetzelfde principe namelijk, iets bestaands transformeren zonder de oorsprong te verliezen. Zoeken naar de balans, onderzoekend hoe als leider anderen in beweging te zetten.

... durf je 'm te zetten? Soms voelt het alsof groei alleen zichtbaar is wanneer we grote stappen zetten. Nieuwe functies. Grote keuzes. Dappere sprongen. Maar in de praktijk ontstaat echte ontwikkeling vaak in iets veel subtielers: de kleine, bewuste bewegingen die je elke dag maakt. Bijvoorbeeld een gesprek dat je anders voert of een grens die je nu wel uitspreekt.Vandaag, 1 juni, een frisse start. Een reminder dat je niet hoeft te wachten op een groot of goed moment om te groeien. Het ontstaat in de dagelijkse keuzes die je maakt, vaak onzichtbaar voor de buitenwereld, maar voelbaar voor jezelf.In mijn coachingspraktijk zie ik het dagelijks gebeuren. Professionals die denken dat groei begint bij 'harder werken' en 'meer doen', maar het begint juist bij 'bewuster werken' en 'anders doen'. En dat vraagt geen perfectie, het vraagt aandacht èn de bereidheid om jezelf serieus te nemen.

Leidinggeven vraagt meer dan jaren ervaring. Meer dan kennis, processen, KPI’s of een indrukwekkend cv. In mijn werk met leidinggevenden zie ik het keer op keer: De grootste impact ontstaat niet door wat je weet, maar door hoe je met mensen omgaat. En precies daar gaat het soms mis.Je kunt al tien jaar een team aansturen en toch:- Gesprekken vermijden die wél gevoerd moeten worden- Te snel oplossen wat eigenlijk bij de ander hoort- Spanning creëren zonder het door te hebben- Luisteren… maar niet echt horen- Verwachtingen uitspreken die voor jou duidelijk zijn, maar voor je team niet

Buiten je comfortzone gebeurt het èn ik zit er middenin. Want de komende dagen werk ik op een plek waar ik normaal nooit zou komen: de onderzoekslocatie van het Centre for Human Drug Research (CHDR) in Leiden. Ik neem deel aan een wetenschappelijk onderzoek naar verschillen in stofwisseling tussen mensen met een gezond gewicht en mensen met overgewicht.En dat betekent: na een vloeibare maaltijd 48 uur vasten en dat betekent de controle durven loslaten en dat vind ik best lastig.

Waar krijg jij het warm van? Een uitdagende opdracht, een klantgesprek waar je tegenop ziet, een presentatie die spanning oproept of een gesprek waarin je slecht nieuws moet brengen. Het zijn momenten waarop de druk oploopt. Situaties waarin je het letterlijk warm kunt krijgen.Niet alleen het weer kan tropisch aanvoelen, ook een werksituatie kan je flink doen zweten. Je systeem reageert soms alsof er een hittegolf uitbreekt.

Of je nu directeur, manager of teamleider bent: leiderschap begint niet bij je team, maar bij jou!Leiderschap wordt vaak gekoppeld aan processen optimaliseren, structuren aanscherpen, rollen herverdelen. Maar eerlijk, als jij niet meebeweegt, verandert er weinig. Het meeste leiderschap speelt zich af op een plek waar niemand meekijkt en dat is in jezelf.Dus niet in je agenda.Niet je KPI’s.

Afgelopen weekend regende het cadeautjes in Parijs. Want ik was daar om mijn verjaardag te vieren. Geen groot plan, geen strak programma, geen verwachtingen. Alleen ik en een hele lieve vriendin, de stad, en het moment. En juist daardoor gebeurde er iets bijzonders: het regende cadeautjes.Niet de soort die je in papier wikkelt. Maar de soort die je alleen ziet als je vertraagt en je ogen openzet voor wat er al is.

Soms,... qua kleur op mijn wangen ben ik een kreeft, maar zeker ook om een hele andere reden! Want, wanneer een kreeft groeit, breekt het uit zijn schild. Het neemt risico’s. Stelt zich kwetsbaar op. Neemt de tijd. En wanneer het de groeispurt doorstaat, is het groter en sterker dan voorheen. En dat herken ik, want om te groeien, moet je zelf ook met regelmaat je schild afgooien om nieuwe dingen te ontdekken, nieuwe wegen in te durven slaan en dat is soms best eng.

Iedere leidinggevende kent het: dat ene gesprek dat je al weken voor je uitschuift. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat je weet dat het iets in beweging zet. Iets wat je niet volledig kunt voorspellen. En dus wacht je. Je verzamelt argumenten, je zoekt het juiste moment, je hoopt dat het vanzelf oplost.

Werken op inspirerende locatie, waarom het zoveel toevoegt aan coaching én aan jezelf. De afgelopen weken werkte ik op verschillende plekken die me telkens opnieuw verrassen, zulke omgevingen doen iets met me. Ze nodigen uit tot creativiteit, reflectie en verbinding, precies de elementen die coaching zo krachtig maken.

Op weg naar een coachsessie zag ik hem staan......een prachtige blauweregen die zich langs een gevel omhoogwerkt. Niet in een royale tuin, niet omringd door ideale omstandigheden, maar in een klein stukje grond tussen de tegels van het trottoir. En toch bloeit hij, stralend. Zonder zich te laten beperken door de plek.

Vandaag, op Bevrijdingsdag, vieren we niet alleen de vrijheid van een land. We vieren ook de vrijheid om ons eigen leven vorm te geven.Want 'bevrijding' klinkt groot. Historisch.Maar vrijheid speelt zich óók af in het kleine.In jou.In je keuzes.In de ruimte die je jezelf toestaat.

Vandaag doe ik niets. En dat is precies de bedoeling.We leven in een wereld waarin elke minuut gevuld moet zijn.Met plannen.Met doelen.Met groei.Met “nuttig zijn”.Maar soms is het meest waardevolle wat je kunt doen… helemaal niets.

Als nieuwsgierigheid de plek van angst inneemt, opent er zich een andere werkelijkheid. Het onbekende speelt een grotere rol in je leven dan je denkt. Het zit in keuzes, in relaties, in werk, in gezondheid. En elke keer weer komen dezelfde emoties naar boven: angst, onzekerheid, twijfel. Heel normaal en menselijk. Maar prettig is het niet.

Gisteren zat ik bij een intervisie van locatiemanagers van Coöperatie DELA waar ik een coachee observeerde in zijn dagelijkse praktijk. Inspirerend om te zien hoe iemand zich zo open en nieuwsgierig opstelt in zijn ontwikkeling én hoe de organisatie dat ondersteunt.WIL JIJ OOK INZICHT IN JE GEDRAG/COMMUNICATIE IN DE PRAKTIJK?

Afgelopen weekend liep ik/wij met een open blik door Galerij Seb in Tilburg.De kunst van open kijken naar kunst, niet zoeken naar betekenis, maar toestaan dat iets je raakt of juist helemaal niet. Je hoeft niets te vinden. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn en open te staan om te durven kijken.

Waarom wenst iedereen elkaar fijne paasdagen? Het ene na het andere appje komt binnen "fijne paasdagen!" Soms is het verfrissend om zo'n automatische gewoonte even te bevragen: Waarom doen we dit eigenlijk? Tenminste, dat is iets waar ik dan over nadenk.Want het is eigenlijk best grappig hoe zulke feestwensen een soort sociaal automatisme zijn geworden. Iets waar men niet erg diep over nadenkt, want het is een soort van cultureel reflex geworden, omdat het erbij hoort in hetzelfde ritme als de feestdagen kerst, oud & nieuw.Voor mij voelt het een beetje als een lege gewoonte, een soort verplichte beleefdheid zonder inhoud. En ik merk aan mezelf dat ik daar recalcitrant van word.

Net doen alsof je iets geweldig vindt terwijl je er eigenlijk niets mee hebt. Je aanpassen aan een groep die niet bij je past. Het kost energie. We voelen ons beter als we onszelf zijn. Maar wat betekent dat eigenlijk? Wie zichzelf is, weet wie hij of zij is. Accepteert zichzelf. En handelt daar ook naar.

Je kent het wel: een collega, je partner of een vriend van je heeft iets (vervelends) meegemaakt. Een gesprek dat niet lekker liep, een presentatie die anders ging dan verwacht, een opdracht die op het laatste moment tóch niet doorging. Hij/zij wil graag zijn verhaal bij je kwijt en natuurlijk wil jij hem helpen.

Wanneer geluk even op je landt. Ik zit aan de keukentafel te werken, schuin voor me ligt een magazine met daarop het woord GELUK! En dan, landt daar precies op het woord geluk, een lieveheersbeestje.

Pleasen lijkt op een gedragspatroon, maar in de kern is het een beschermingsmechanisme. Het ontstaat wanneer je hebt geleerd dat harmonie belangrijker is dan helderheid of dat de behoefte van de ander zwaarder weegt dan die van jezelf. Het is geen zwakte, maar een strategie die ooit nodig was.

Gisteren had ik een tussentijdse evaluatie tijdens een wandeling met een van mijn coachees. Halverwege een coachingstraject neem ik altijd de tijd om samen stil te staan bij wat er al veranderd is en wat iemand nog nodig heeft om verder te groeien. Een moment van besef wat coaching tot nu toe heeft gebracht, groei die ontstaat door te sparren, te reflecteren en jezelf stap voor stap te versterken.

De zeven belangrijkste woorden voor een leider: Ik geef toe dat ik fout zat.

Deze week, bij een coachee van Coöperatie DELA aanwezig geweest tijdens een werkoverleg met zijn team. Ontzettend positief hoe deze coachee zich openstelt om zichzelf te ontwikkelen en dat de organisatie hier ruimte voor geeft!WIL JIJ OOK INZICHT IN JE GEDRAG/COMMUNICATIE IN DE PRAKTIJK?Een werkplek observatie is een ongelofelijk krachtige methode om inzicht te krijgen in je gedrag, communicatie en patronen in de dagelijkse praktijk!

Gisteren stond ik in Hoogerheide, langs het parcours van de GP van der Poel. En daar was hij weer: Mathieu van der Poel. Een renner die niet alleen (alle) wedstrijden wint, maar vooral zijn eigen koers bepaalt.Terwijl ik hem zag rijden, viel me opnieuw op hoe herkenbaar zijn stijl is voor hoe ikzelf werk en dagelijks de dingen doe in mijn praktijk. Mathieu laat zich niet leiden door wat anderen doen. Hij wacht niet af. Hij twijfelt niet aan zijn eigen lijn. Hij kiest, stuurt bij, versnelt, vertraagt maar altijd vanuit zijn eigen kompas.

De directie van een grote fabriek meende dat het tijd was om het personeel eens door te lichten. Het bedrijf huurde een interim-directeur HR in om een reorganisatie door te voeren. De interimmer was van plan alle 'luilakken' er als eerste uit te werken.Toen hij rondgeleid werd door het bedrijf, zag hij een knul tegen de muur geleund staan die stond te niksen. Omdat de ruimte vol stond met medewerkers zag de 'nieuwe baas' zijn kans schoon om te laten zien dat er echt iets stond te gebeuren. Hij liep op de knul af en vroeg luid: ‘Hoeveel verdien jij per week?’

In teams die veel hebben meegemaakt door reorganisaties, wisselingen van collega's en/of leidinggevenden, conflicten, hoge werkdruk ed., hangt vaak een onzichtbare spanning. Mensen zijn voorzichtig geworden. Ze wegen hun woorden. Ze kijken eerst naar elkaar voordat ze iets delen. Vertrouwen is dan geen vanzelfsprekendheid meer, maar iets dat opnieuw opgebouwd moet worden.

Waarom keuzes maken soms zo moeilijk is. Keuzes maken lijkt iets alledaags. We doen het de hele dag door, vaak zonder erbij stil te staan. Maar zodra een keuze écht impact heeft, verandert alles. Dan schuift twijfel naar voren, wordt het spannend, en komt er iets bloot te liggen dat we liever niet zien: ons eigen (onbewuste) gedrag.De vraag is, doormodderen of kiezen, zakelijk of persoonlijk. Elke keuze die je maakt, beïnvloedt je leven en je toekomst. Logisch dus dat je zekerheid wilt. Is dit wel wat ik wil? Wat als ik het verkeerd inschat? Wat als het misgaat? En voor je het weet, zit je vast in een kringetje van piekeren, analyseren en uitstellen. Met als gevolg dat je… niets doet.

Ik nodig je uit om opnieuw te kijken: naar je werk, je gewoontes en naar wie je wilt zijn in je professionele rol. Niet vanuit grote voornemens, maar vanuit bewust kiezen.Want professionele ontwikkeling begint bij ruimte maken voor verlangen. Waar wil je naartoe groeien? Welke kwaliteiten mogen meer zichtbaar worden? Durf hier eens over te dromen, dat geeft richting zonder dat ze al precies hoeven te zijn.

Zoek je een coach of sparringpartner die kritisch naar je kijkt, je reflecteert en de diepgang op zoekt betreffende arbeidsgerelateerde vraagstukken? Dan ben je bij MetSandy Coaching aan het juiste adres. Ik zet mensen aan om te leren en zich verder te ontwikkelen. Ik schep openheid en help mensen bewustzijn te vinden om zich als professional en als persoon te ontwikkelen. Ik zie mogelijkheden in plaats van problemen.Heb ik je nu, na het lezen van dit artikel, aan het denken gezet? Boek dan hier een gratis kennismakingssessie met mij en we hebben snel contact.En dan al even iets meer over mij ⭣Dit lees je ook hier na de diensten die ik aanbied.Groet Sandy

Het afgelopen jaar liet mij opnieuw zien hoe waardevol ontwikkeling is wanneer mensen bereid zijn om eerlijk naar zichzelf te kijken. Niet vanuit grote theorieën, maar vanuit dagelijkse keuzes, patronen en momenten van inzicht.Veel professionals begonnen dit jaar met dezelfde vraag: Durf ik écht mezelf te zijn in mijn werk en in mijn leven? Authenticiteit bleek voor velen geen vanzelfsprekendheid te zijn, maar een vaardigheid die oefening vraagt. Het loslaten van verwachtingen, het verminderen van pleasen en het innemen van een eigen positie vormden voor velen een belangrijke eerste stap.

Binnenkort krijgen we allemaal hetzelfde cadeau: 365 nieuwe dagen. Geen enkele dag is nog ingevuld. Geen afspraken, geen verwachtingen, geen automatische patronen. Alleen een leeg canvas dat vraagt om jouw handschrift.In mijn werk als coach zie ik, hoe vaak we leven op basis van wat “hoort”, wat “verwacht wordt”, of wat “ooit werkte maar nu eigenlijk niet meer goede voelt”. We passen ons aan, we houden vol, we schuiven onze eigen verlangens vooruit.

Aan het einde van een jaar gebeurt er altijd iets bijzonders. Je kijkt terug op alles wat je hebt meegemaakt, wat je hebt opgebouwd, wat je hebt losgelaten. Soms met trots, soms met verwondering en precies in dat terugkijken ontstaat ruimte om vooruit te bewegen.In mijn coachingspraktijk zie ik het elke dag: echte groei begint wanneer je even stilstaat. Niet om vast te houden, maar om bewust te kiezen hoe je verder wilt.

Werken in een inspirerende omgeving zoals vandaag bij Villa Augustus in Dordrecht, zorgt bij mij voor creativiteit, reflectie en verbinding. Een voormalige watertoren, omringd door tuinen, water en licht. Het is een omgeving die uitnodigt om los te komen van de dagelijkse routine en ruimte te maken voor nieuwe perspectieven.

Soms vergeten we het: hoe belangrijk het is om stil te staan bij de kleine, mooie dingen in het leven. Afgelopen weekend mocht ik samen met een vriendin een paar dagen in Parijs zijn. Niet alleen de grote monumenten maakten indruk, maar juist de kleine momenten: een kop warme chocolademelk tijdens een frisse wandeling, samen lachen in de metro, het dwalen door de straten …

In de drukte van alledag en nu zeker rondom de feestdagen is het soms een uitdaging om echte rust te vinden. Een moment waarop niemand iets van je vraagt, waarin je écht alleen kunt zijn. En zelfs als je dat moment hebt gevonden, blijkt het vaak nog lastig om er ook bewust van te genieten.Want alleen zijn betekent niet dat je opgesloten zit in je werkkamer om nog snel dat verslag af te maken, of dat je de was en het stofzuigen wegwerkt. Het gaat om momenten die je bewust kiest voor jezelf, momenten van stilte en ruimte.

Een prachtig voorbeeld van kijken naar wat er wel is en daar zo goed mogelijk gebruik van maken.Dit verhaal gaat over een man die solliciteert op zijn droombaan. Helaas is hij niet de enige en ontvangt het bedrijf meer dan 200 reacties. Hij wordt gelukkig uitgenodigd om op gesprek te komen, maar het wordt hem niet gemakkelijk gemaakt. Tijdens het gesprek krijgt hij namelijk een ethisch dilemma voorgeschoteld.

Stel, iemand vraagt jou hoe je ideale baan eruit ziet. Zou je dan kunnen opnoemen wat je daarin terug wilt zien? Wat is er op zijn minst nodig voordat je ‘ja’ tegen een baan zou zeggen?Datgene wat je heel belangrijk vindt in je werk, worden ook wel je drijfveren genoemd. Je drijfveren beïnvloeden je gedrag en hoe je denkt. Ze kunnen je inspireren en motiveren en zorgen ervoor dat je in actie komt.

Tot rust komen in een wereld die altijd ‘aan’ staat. De wereld waarin we leven maakt het ons niet gemakkelijk. We worden overspoeld met prikkels en informatie. En meer dan ooit moeten we ons aanpassen en flexibel opstellen.

"Inspirerende training, daarna weer overvolle agenda's en alles blijft hetzelfde." Deze pakkende titel zag ik staan bij een artikel in de MT/Sprout van Kirsten de Roo.Dit sluit precies aan bij wat ik al geruime tijd benadruk. Namelijk:  "Je hebt een training gevolgd - waardevol en inspirerend! Maar wat gebeurt er daarna?" Vaak zie je dat het enthousiasme in de eerste weken groot is. Nieuwe inzichten worden toegepast, gesprekken verlopen anders, en er ontstaat energie. Toch sluipt na verloop van tijd het oude patroon weer binnen. Twijfel kan de kop opsteken: “Doe ik het wel goed? Moet ik het niet anders aanpakken?” Dat is precies wat je wilt voorkomen."

Keuzes maken in je leven is niet makkelijk. Bijna iedereen heeft wel eens moeite met keuzes maken. Iedere dag maak je, bewust of onbewust, keuzes. Maar soms word je gedwongen om een keuze te maken die spannend is. En een beetje twijfelen is niet erg, maar wanneer twijfelen leidt tot besluiteloosheid dan legt dit pijnlijk je eigen (onbewuste) gedrag bloot.