INSPIRATIE

Buiten je comfortzone gebeurt het èn ik zit er middenin. Want de komende dagen werk ik op een plek waar ik normaal nooit zou komen: de onderzoekslocatie van het Centre for Human Drug Research (CHDR) in Leiden. Ik neem deel aan een wetenschappelijk onderzoek naar verschillen in stofwisseling tussen mensen met een gezond gewicht en mensen met overgewicht.En dat betekent: na een vloeibare maaltijd 48 uur vasten en dat betekent de controle durven loslaten en dat vind ik best lastig.

Waar krijg jij het warm van? Een uitdagende opdracht, een klantgesprek waar je tegenop ziet, een presentatie die spanning oproept of een gesprek waarin je slecht nieuws moet brengen. Het zijn momenten waarop de druk oploopt. Situaties waarin je het letterlijk warm kunt krijgen.Niet alleen het weer kan tropisch aanvoelen, ook een werksituatie kan je flink doen zweten. Je systeem reageert soms alsof er een hittegolf uitbreekt.

Of je nu directeur, manager of teamleider bent: leiderschap begint niet bij je team, maar bij jou!Leiderschap wordt vaak gekoppeld aan processen optimaliseren, structuren aanscherpen, rollen herverdelen. Maar eerlijk, als jij niet meebeweegt, verandert er weinig. Het meeste leiderschap speelt zich af op een plek waar niemand meekijkt en dat is in jezelf.Dus niet in je agenda.Niet je KPI’s.

Afgelopen weekend regende het cadeautjes in Parijs. Want ik was daar om mijn verjaardag te vieren. Geen groot plan, geen strak programma, geen verwachtingen. Alleen ik en een hele lieve vriendin, de stad, en het moment. En juist daardoor gebeurde er iets bijzonders: het regende cadeautjes.Niet de soort die je in papier wikkelt. Maar de soort die je alleen ziet als je vertraagt en je ogen openzet voor wat er al is.

Soms,... qua kleur op mijn wangen ben ik een kreeft, maar zeker ook om een hele andere reden! Want, wanneer een kreeft groeit, breekt het uit zijn schild. Het neemt risico’s. Stelt zich kwetsbaar op. Neemt de tijd. En wanneer het de groeispurt doorstaat, is het groter en sterker dan voorheen. En dat herken ik, want om te groeien, moet je zelf ook met regelmaat je schild afgooien om nieuwe dingen te ontdekken, nieuwe wegen in te durven slaan en dat is soms best eng.

Iedere leidinggevende kent het: dat ene gesprek dat je al weken voor je uitschuift. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat je weet dat het iets in beweging zet. Iets wat je niet volledig kunt voorspellen. En dus wacht je. Je verzamelt argumenten, je zoekt het juiste moment, je hoopt dat het vanzelf oplost.

Werken op inspirerende locatie, waarom het zoveel toevoegt aan coaching én aan jezelf. De afgelopen weken werkte ik op verschillende plekken die me telkens opnieuw verrassen, zulke omgevingen doen iets met me. Ze nodigen uit tot creativiteit, reflectie en verbinding, precies de elementen die coaching zo krachtig maken.

Op weg naar een coachsessie zag ik hem staan......een prachtige blauweregen die zich langs een gevel omhoogwerkt. Niet in een royale tuin, niet omringd door ideale omstandigheden, maar in een klein stukje grond tussen de tegels van het trottoir. En toch bloeit hij, stralend. Zonder zich te laten beperken door de plek.

Vandaag, op Bevrijdingsdag, vieren we niet alleen de vrijheid van een land. We vieren ook de vrijheid om ons eigen leven vorm te geven.Want 'bevrijding' klinkt groot. Historisch.Maar vrijheid speelt zich óók af in het kleine.In jou.In je keuzes.In de ruimte die je jezelf toestaat.

Vandaag doe ik niets. En dat is precies de bedoeling.We leven in een wereld waarin elke minuut gevuld moet zijn.Met plannen.Met doelen.Met groei.Met “nuttig zijn”.Maar soms is het meest waardevolle wat je kunt doen… helemaal niets.

Als nieuwsgierigheid de plek van angst inneemt, opent er zich een andere werkelijkheid. Het onbekende speelt een grotere rol in je leven dan je denkt. Het zit in keuzes, in relaties, in werk, in gezondheid. En elke keer weer komen dezelfde emoties naar boven: angst, onzekerheid, twijfel. Heel normaal en menselijk. Maar prettig is het niet.

Gisteren zat ik bij een intervisie van locatiemanagers van Coöperatie DELA waar ik een coachee observeerde in zijn dagelijkse praktijk. Inspirerend om te zien hoe iemand zich zo open en nieuwsgierig opstelt in zijn ontwikkeling én hoe de organisatie dat ondersteunt.WIL JIJ OOK INZICHT IN JE GEDRAG/COMMUNICATIE IN DE PRAKTIJK?

Afgelopen weekend liep ik/wij met een open blik door Galerij Seb in Tilburg.De kunst van open kijken naar kunst, niet zoeken naar betekenis, maar toestaan dat iets je raakt of juist helemaal niet. Je hoeft niets te vinden. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn en open te staan om te durven kijken.

Waarom wenst iedereen elkaar fijne paasdagen? Het ene na het andere appje komt binnen "fijne paasdagen!" Soms is het verfrissend om zo'n automatische gewoonte even te bevragen: Waarom doen we dit eigenlijk? Tenminste, dat is iets waar ik dan over nadenk.Want het is eigenlijk best grappig hoe zulke feestwensen een soort sociaal automatisme zijn geworden. Iets waar men niet erg diep over nadenkt, want het is een soort van cultureel reflex geworden, omdat het erbij hoort in hetzelfde ritme als de feestdagen kerst, oud & nieuw.Voor mij voelt het een beetje als een lege gewoonte, een soort verplichte beleefdheid zonder inhoud. En ik merk aan mezelf dat ik daar recalcitrant van word.

Net doen alsof je iets geweldig vindt terwijl je er eigenlijk niets mee hebt. Je aanpassen aan een groep die niet bij je past. Het kost energie. We voelen ons beter als we onszelf zijn. Maar wat betekent dat eigenlijk? Wie zichzelf is, weet wie hij of zij is. Accepteert zichzelf. En handelt daar ook naar.

Je kent het wel: een collega, je partner of een vriend van je heeft iets (vervelends) meegemaakt. Een gesprek dat niet lekker liep, een presentatie die anders ging dan verwacht, een opdracht die op het laatste moment tóch niet doorging. Hij/zij wil graag zijn verhaal bij je kwijt en natuurlijk wil jij hem helpen.

Wanneer geluk even op je landt. Ik zit aan de keukentafel te werken, schuin voor me ligt een magazine met daarop het woord GELUK! En dan, landt daar precies op het woord geluk, een lieveheersbeestje.

Pleasen lijkt op een gedragspatroon, maar in de kern is het een beschermingsmechanisme. Het ontstaat wanneer je hebt geleerd dat harmonie belangrijker is dan helderheid of dat de behoefte van de ander zwaarder weegt dan die van jezelf. Het is geen zwakte, maar een strategie die ooit nodig was.

Gisteren had ik een tussentijdse evaluatie tijdens een wandeling met een van mijn coachees. Halverwege een coachingstraject neem ik altijd de tijd om samen stil te staan bij wat er al veranderd is en wat iemand nog nodig heeft om verder te groeien. Een moment van besef wat coaching tot nu toe heeft gebracht, groei die ontstaat door te sparren, te reflecteren en jezelf stap voor stap te versterken.

De zeven belangrijkste woorden voor een leider: Ik geef toe dat ik fout zat.

Deze week, bij een coachee van Coöperatie DELA aanwezig geweest tijdens een werkoverleg met zijn team. Ontzettend positief hoe deze coachee zich openstelt om zichzelf te ontwikkelen en dat de organisatie hier ruimte voor geeft!WIL JIJ OOK INZICHT IN JE GEDRAG/COMMUNICATIE IN DE PRAKTIJK?Een werkplek observatie is een ongelofelijk krachtige methode om inzicht te krijgen in je gedrag, communicatie en patronen in de dagelijkse praktijk!

Gisteren stond ik in Hoogerheide, langs het parcours van de GP van der Poel. En daar was hij weer: Mathieu van der Poel. Een renner die niet alleen (alle) wedstrijden wint, maar vooral zijn eigen koers bepaalt.Terwijl ik hem zag rijden, viel me opnieuw op hoe herkenbaar zijn stijl is voor hoe ikzelf werk en dagelijks de dingen doe in mijn praktijk. Mathieu laat zich niet leiden door wat anderen doen. Hij wacht niet af. Hij twijfelt niet aan zijn eigen lijn. Hij kiest, stuurt bij, versnelt, vertraagt maar altijd vanuit zijn eigen kompas.

De directie van een grote fabriek meende dat het tijd was om het personeel eens door te lichten. Het bedrijf huurde een interim-directeur HR in om een reorganisatie door te voeren. De interimmer was van plan alle 'luilakken' er als eerste uit te werken.Toen hij rondgeleid werd door het bedrijf, zag hij een knul tegen de muur geleund staan die stond te niksen. Omdat de ruimte vol stond met medewerkers zag de 'nieuwe baas' zijn kans schoon om te laten zien dat er echt iets stond te gebeuren. Hij liep op de knul af en vroeg luid: ‘Hoeveel verdien jij per week?’

In teams die veel hebben meegemaakt door reorganisaties, wisselingen van collega's en/of leidinggevenden, conflicten, hoge werkdruk ed., hangt vaak een onzichtbare spanning. Mensen zijn voorzichtig geworden. Ze wegen hun woorden. Ze kijken eerst naar elkaar voordat ze iets delen. Vertrouwen is dan geen vanzelfsprekendheid meer, maar iets dat opnieuw opgebouwd moet worden.

Waarom keuzes maken soms zo moeilijk is. Keuzes maken lijkt iets alledaags. We doen het de hele dag door, vaak zonder erbij stil te staan. Maar zodra een keuze écht impact heeft, verandert alles. Dan schuift twijfel naar voren, wordt het spannend, en komt er iets bloot te liggen dat we liever niet zien: ons eigen (onbewuste) gedrag.De vraag is, doormodderen of kiezen, zakelijk of persoonlijk. Elke keuze die je maakt, beïnvloedt je leven en je toekomst. Logisch dus dat je zekerheid wilt. Is dit wel wat ik wil? Wat als ik het verkeerd inschat? Wat als het misgaat? En voor je het weet, zit je vast in een kringetje van piekeren, analyseren en uitstellen. Met als gevolg dat je… niets doet.

Ik nodig je uit om opnieuw te kijken: naar je werk, je gewoontes en naar wie je wilt zijn in je professionele rol. Niet vanuit grote voornemens, maar vanuit bewust kiezen.Want professionele ontwikkeling begint bij ruimte maken voor verlangen. Waar wil je naartoe groeien? Welke kwaliteiten mogen meer zichtbaar worden? Durf hier eens over te dromen, dat geeft richting zonder dat ze al precies hoeven te zijn.

Zoek je een coach of sparringpartner die kritisch naar je kijkt, je reflecteert en de diepgang op zoekt betreffende arbeidsgerelateerde vraagstukken? Dan ben je bij MetSandy Coaching aan het juiste adres. Ik zet mensen aan om te leren en zich verder te ontwikkelen. Ik schep openheid en help mensen bewustzijn te vinden om zich als professional en als persoon te ontwikkelen. Ik zie mogelijkheden in plaats van problemen.Heb ik je nu, na het lezen van dit artikel, aan het denken gezet? Boek dan hier een gratis kennismakingssessie met mij en we hebben snel contact.En dan al even iets meer over mij ⭣Dit lees je ook hier na de diensten die ik aanbied.Groet Sandy

Het afgelopen jaar liet mij opnieuw zien hoe waardevol ontwikkeling is wanneer mensen bereid zijn om eerlijk naar zichzelf te kijken. Niet vanuit grote theorieën, maar vanuit dagelijkse keuzes, patronen en momenten van inzicht.Veel professionals begonnen dit jaar met dezelfde vraag: Durf ik écht mezelf te zijn in mijn werk en in mijn leven? Authenticiteit bleek voor velen geen vanzelfsprekendheid te zijn, maar een vaardigheid die oefening vraagt. Het loslaten van verwachtingen, het verminderen van pleasen en het innemen van een eigen positie vormden voor velen een belangrijke eerste stap.

Binnenkort krijgen we allemaal hetzelfde cadeau: 365 nieuwe dagen. Geen enkele dag is nog ingevuld. Geen afspraken, geen verwachtingen, geen automatische patronen. Alleen een leeg canvas dat vraagt om jouw handschrift.In mijn werk als coach zie ik, hoe vaak we leven op basis van wat “hoort”, wat “verwacht wordt”, of wat “ooit werkte maar nu eigenlijk niet meer goede voelt”. We passen ons aan, we houden vol, we schuiven onze eigen verlangens vooruit.

Aan het einde van een jaar gebeurt er altijd iets bijzonders. Je kijkt terug op alles wat je hebt meegemaakt, wat je hebt opgebouwd, wat je hebt losgelaten. Soms met trots, soms met verwondering en precies in dat terugkijken ontstaat ruimte om vooruit te bewegen.In mijn coachingspraktijk zie ik het elke dag: echte groei begint wanneer je even stilstaat. Niet om vast te houden, maar om bewust te kiezen hoe je verder wilt.

Werken in een inspirerende omgeving zoals vandaag bij Villa Augustus in Dordrecht, zorgt bij mij voor creativiteit, reflectie en verbinding. Een voormalige watertoren, omringd door tuinen, water en licht. Het is een omgeving die uitnodigt om los te komen van de dagelijkse routine en ruimte te maken voor nieuwe perspectieven.

Soms vergeten we het: hoe belangrijk het is om stil te staan bij de kleine, mooie dingen in het leven. Afgelopen weekend mocht ik samen met een vriendin een paar dagen in Parijs zijn. Niet alleen de grote monumenten maakten indruk, maar juist de kleine momenten: een kop warme chocolademelk tijdens een frisse wandeling, samen lachen in de metro, het dwalen door de straten …

In de drukte van alledag en nu zeker rondom de feestdagen is het soms een uitdaging om echte rust te vinden. Een moment waarop niemand iets van je vraagt, waarin je écht alleen kunt zijn. En zelfs als je dat moment hebt gevonden, blijkt het vaak nog lastig om er ook bewust van te genieten.Want alleen zijn betekent niet dat je opgesloten zit in je werkkamer om nog snel dat verslag af te maken, of dat je de was en het stofzuigen wegwerkt. Het gaat om momenten die je bewust kiest voor jezelf, momenten van stilte en ruimte.

Een prachtig voorbeeld van kijken naar wat er wel is en daar zo goed mogelijk gebruik van maken.Dit verhaal gaat over een man die solliciteert op zijn droombaan. Helaas is hij niet de enige en ontvangt het bedrijf meer dan 200 reacties. Hij wordt gelukkig uitgenodigd om op gesprek te komen, maar het wordt hem niet gemakkelijk gemaakt. Tijdens het gesprek krijgt hij namelijk een ethisch dilemma voorgeschoteld.

Stel, iemand vraagt jou hoe je ideale baan eruit ziet. Zou je dan kunnen opnoemen wat je daarin terug wilt zien? Wat is er op zijn minst nodig voordat je ‘ja’ tegen een baan zou zeggen?Datgene wat je heel belangrijk vindt in je werk, worden ook wel je drijfveren genoemd. Je drijfveren beïnvloeden je gedrag en hoe je denkt. Ze kunnen je inspireren en motiveren en zorgen ervoor dat je in actie komt.

Tot rust komen in een wereld die altijd ‘aan’ staat. De wereld waarin we leven maakt het ons niet gemakkelijk. We worden overspoeld met prikkels en informatie. En meer dan ooit moeten we ons aanpassen en flexibel opstellen.

"Inspirerende training, daarna weer overvolle agenda's en alles blijft hetzelfde." Deze pakkende titel zag ik staan bij een artikel in de MT/Sprout van Kirsten de Roo.Dit sluit precies aan bij wat ik al geruime tijd benadruk. Namelijk:  "Je hebt een training gevolgd - waardevol en inspirerend! Maar wat gebeurt er daarna?" Vaak zie je dat het enthousiasme in de eerste weken groot is. Nieuwe inzichten worden toegepast, gesprekken verlopen anders, en er ontstaat energie. Toch sluipt na verloop van tijd het oude patroon weer binnen. Twijfel kan de kop opsteken: “Doe ik het wel goed? Moet ik het niet anders aanpakken?” Dat is precies wat je wilt voorkomen."

Keuzes maken in je leven is niet makkelijk. Bijna iedereen heeft wel eens moeite met keuzes maken. Iedere dag maak je, bewust of onbewust, keuzes. Maar soms word je gedwongen om een keuze te maken die spannend is. En een beetje twijfelen is niet erg, maar wanneer twijfelen leidt tot besluiteloosheid dan legt dit pijnlijk je eigen (onbewuste) gedrag bloot.

Op een dag vraagt een docent aan zijn studenten om zich voor te bereiden op een test. De docent legt bij iedere student een omgekeerd blad op tafel.Nadat de docent alle bladen heeft uitgedeeld, zegt hij: ‘Draai nu het blad maar om en kijk ernaar.’

Er is een bekend verhaal over hoe men in het oude India een aap probeerde te vangen.Men deed een banaan in een glazen pot met een smalle opening en zette deze vast in de grond.

Je hebt een training gevolgd. En nu? Nu ben je ongetwijfeld erg gemotiveerd om al het geleerde meteen in de praktijk toe te passen. Toch? In het begin gaat dat prima, maar na een tijdje val je toch terug in je oude patroon. Of de twijfel slaat toe: doe ik het nog wel goed zo? Moet ik het toch niet anders doen? Dit wil je natuurlijk voorkomen! Eens?

Het verhaal van de Mexicaanse visser. Het raakt me. Het zet me aan het denken over wat écht belangrijk is in het leven. Niet vanuit de gedachten ‘meer is beter’, ‘liever gisteren dan morgen’ of 'wat als...'. Maar gewoon: nu, bewuster, aanwezig zijn in het moment, met aandacht, acceptatie en betrokkenheid.

Het stormt. Stormen waaien vanzelf over. Maar wat betekent dat voor leiderschap in de storm: blijven zitten of voorop gaan?Soms stormt het… In organisaties, in teams, in mensen. En ja, stormen waaien vanzelf over. Maar wat is de rol van leiders tijdens zo’n storm? Moeten ze voorop gaan, de wind trotseren? Of juist op de bok blijven zitten, koers houden en ruimte geven?

Vandaag las ik een quote en mijn eerste gedachte was: “Ik hoor ook thuis in dat rijtje. Natuurlijk, Sandy!” En weet je wat? Jij ook.

Een mooie vuistregel voor vernieuwing. En dit legt direct het spanningsveld bloot. Om iets te veranderen, moet je (meestal) aansluiten bij de mensen met wie je werkt. Men wil graag dat jij begrijpt hoe het werkt in die specifieke situatie. Want men vindt dat je anders nooit effectief kunt zijn. Maar is dat wel zo?

... JEZELF TE ZIJN?JA, dat durf ik! Want het gevoel dat ik me zorgen maak om wie mij leuk vindt of niet. Of dat ik het voor iedereen goed moet doen of niet. Of dat ik... ... geen fouten mag maken.... niet goed genoeg ben.... geen nee mag zeggen.... aardig MOET zijn.... het toch nooit goed doe.... die periode heb ik voor mezelf allang afgesloten. Want je kan niet met iedereen ‘vriendjes’ zijn of door iedereen aardig gevonden worden.

Veel mensen denken, dat je geluk niet zelf in de hand hebt. Tja, je moet natuurlijk wel een beetje geluk hebben in het leven..., maar geluk is de manier hoe je naar dingen kijkt, over dingen denkt en ermee omgaat.

Maandag, een frisse start. Het gevoel dat alles mogelijk is. En het hoeft niet gehaast en zeker niet perfect te zijn maar wel gericht en bewust.Of voelt de maandag voor jou net even anders aan? De dag waarop de koffie net iets sterker moet zijn. Een dag waarop je weer in het ritme moet komen.